Pochodzenie rasy:
Maine Coon jest jedną z najstarszych ras kotów w Północnej Ameryce. Na amerykańskim północnym wschodzie na terytorium zwanym obecnie Nową Anglią znaleziono pierwszego Maine Coona. Jest wiele pięknych historii tłumaczących jak powstała rasa Maine Coon. Zakładamy, że występowały one dziko w stanie Maine skąd wzięły swoją nazwę. Człon nazwy Coon odnosi się do popularnej historii, że są one wynikiem skrzyżowania kota domowego z szopem praczem (raccons). Chociaż pręgowany Maine Coon ze swoim pięknym pełnym ogonem wygląda jak szop pracz, połączenie takie genetycznie byłoby niemożliwe. Inne romantyczne wyjaśnienie odwołuje się do sprowadzenia kotów Angora Marie-Antoninette przywiezionych do Ameryki przez żeglarzy i europejskich kolonistów w końcu XVIII wieku. Trzecia historia odnosi się do Vikingów, którzy mogli zabrać Norweskie Koty Leśne na pokłady swoich statków gdy podróżowali przez Ocean Atlantycki do Nowego Świata. Norweskie Koty Leśne wyglądają podobnie do Maine Coonów i te koty mogły się skrzyżować z miejscowymi kotami, dając tym samym początek Maine Coona. Mniej romantyczna niż wszystkie inne historie ale najbardziej wiarygodna jest druga historia. Koty krzyżowały się i najsilniejsze przetrwały w zimnym klimacie. Po wielu pokoleniach i dostosowaniach rasa ta stała się Maine Coonem. Około 1825 r. ludność Nowej Angli zaczęła organizować targi wiejski. Na tych imprezach ludzie pokazywali swoje zwierzęta, zwykle tylko konie i byki. Po pewnym czasie zaczęto pokazywać również wytresowane psy i koty, chociaż niewiele jest zapisków o tym fakcie. Na Krajowej Wystawie Kotów, sześciodniowym pokazie w 1878r. pokazano 12 Maine Coonów. Zainteresowanie Maine Coonem rosło tak jak podczas dużej Wystawy Kotów w Nowym Yorku w 1895r. gdzie pokazano 175 Maine Coonów. Stowarzyszenie hodowców i miłośników Maine Coonów (MCBFA) zostało założone ok. 1968r. Dzięki nim Maine Coon został uznany przez wszystkie amerykański stowarzyszenia. Pojawił się wzorzec Maine Coona. W 1976r. Maine Coony sprowadzono do Europy przez Conie Condit (hodowla Heidi Ho) i Pat Robbins (hodowla Gemutlichkatze). Obydwie panie mieszkały w Niemczech i zostały poproszone o pokazanie swoich kotów na niemieckiej wystawie kotów. Ponieważ europejczycy byli tak entuzjastycznie nastawieni do tej rasy Maine Coon został uznany przez FIFE w 1982r. Niezależne kluby hodowców kotów uznały Maine Coona dużo wcześniej.
Charakter i wygląd:
Pomimo dzikiego wyglądu Maine Coon ma bardzo tolerancyjny i spokojny charakter. Nienatarczywy, lubi się bawić i jest inteligentny. Jest cichy i skromny, niechętnie używa swoich pazurów, unika walki. Samce są bardziej aktywne niż samice, które są bardziej ostrożne wobec obcych. Maine Coon rośnie większy niż kot domowy: kotka waży od 4-8 kg a kocur w przedziale od 6-12kg. Koty tej rasy rozwijają się bardzo powoli i dorosłość osiągają w wieku 3 lat. Futro Maine Coona jest wodoodporne (trudno nasiąka wodą), czesanie raz w tygodniu jest wystarczającą pielęgnacją.
Wzorzec rasy Maine Coon (MCO) wg FIFE
Ogólne |
Wygląd zewnętrzny |
Maine Coon to duży kot z kanciastym układem głowy, dużymi uszami, szeroką klatką piersiową, mocnym kośćcem, z długim silnie umięśnionym prostokątnym ciałem i długim puszystym ogonem. Wyrobione mięśnie i gęstość futra dają wrażenie siły i witalności. |
|
Wielkość |
Średni do dużego. |
||
Najgorsze wady |
Niezrównoważone proporcje. Ogólnie za mały rozmiar kota |
||
Głowa |
Kształt |
Średniej wielkości, kanciasta. Profil lekko wklęsły |
|
Czoło |
Łagodnie wygięte. |
||
Policzki |
Kości policzkowe wysoko położone i wystające |
||
Twarz, nos, pyszczek |
Oblicze i nos średniej długości z kanciastym zarysem pyszczka. Łatwo wyczuwalne, wyraziste przejście od pyszczka do kości policzkowych. |
||
Broda |
Mocna, w jednej linii pionowej z nosem i górną wargą. |
||
Najgorsze wady |
- Głowa - Okrągła głowa. Profil prosty lub wypukły. |
||
Uszy |
Kształt |
Duże, szerokie u nasady, umiarkowanie szpiczaste, "rysie" pędzelki pożądane. Pędzelki włosów w uszach rozciągają się poza zewnętrzne krańce uszu. |
|
Osadzenie |
Osadzone wysoko na głowie, bardzo lekko przechylone na zewnątrz. Uszy powinny być rozstawione na szerokość ucha. Szerokość zwiększa się lekko u starszych kotów. Dolne osadzenie ucha jest troszkę bardziej z tyłu niż górne osadzenie. |
||
Najgorsze wady |
|
||
Oczy |
Kształt |
Duże i szeroko osadzone. Lekko owalne, ale nie migdałowe, kiedy są szeroko otwarte, wyglądają jak okrągłe. Osadzenie trochę skośne w stosunku do zewnętrznej nasady ucha |
|
Kolor |
|
||
Najgorsze wady |
- Oczy - Skośne, w kształcie migdała |
||
Szyja |
Kocury mają bardzo silnie umięśniony kark. |
||
Korpus |
Struktura |
Ciało powinno być długie, o silnej budowie kośćca, umięśnione silnie, o szerokiej klatce piersiowej. Duże formy, wszystkie części ciała proporcjonalnie tworzą wrażenie prostokąta. |
|
Najgorsze wady |
- Korpus - Delikatna, lekka struktura kośćca. Zbyt krótkie, krępe ciało. |
||
Nogi |
Kończyny |
Silne, średniej długości, tworzą prostokąt z ciałem. |
|
Poduszeczki |
Duże, okrągłe z mocnymi pędzelkami między palcami. |
||
Najgorsze wady |
- Kończyny - Długie, tyczkowate nogi. |
||
Ogon |
|
Przynajmniej tak długi, jak ciało od kości ramieniowej do nasady ogona. Szeroki przy nasadzie, zwężający się ku czubkowi, z pełnym powiewającym włosem. Włos na ogonie jest długi i zawsze powiewa |
|
Najgorsze wady |
- Ogon - Zbyt krótki ogon |
||
Futro |
Struktura |
Futro na każdą pogodę. Gęste i krótkie na głowie, ramionach i nogach, stopniowo wydłużające się na plecach i bokach, a na tylnych nogach w długie pełne kosmate portki i kosmaty brzuch. Pożądana jest kryza. Faktura jedwabista. Futro jest gładko opadające. Podpuch jest miękki i delikatny, przykryty szorstkim, gładkim włosem okrywowym |
|
Kolor |
Wszystkie kolory dopuszczalne z wyjątkiem oznaczeń syjamskich, kolorów czekoladowego, cynamonowego, lilac, beżowego i oznaczeń burmańskich. Dopuszczalne każda ilość białego |
||
Najgorsze wady |
- Brak długiego futra na brzuchu. Futro o ogólnie równej długości włosa. Brak jakiegokolwiek podpuchu. |
||
Kondycja |
|
||
Uwagi |
-Typ musi być zawsze wyraźniejszy niż barwa. |
||